Jette, Gerard en Gerda gaan naar Tussen Kunst en Kitsch met een Bas tas vol spullen.
Jette en Gerde zijn willekeurige 50+ vrouwenvriendinnen, Gerard hun zwager, de stoffige fotograaf.
Gerda is goed tuttig.
Jette heeft gesmokkeld met de tuttigheid
Het dunne laagje vernis van de tuttigheid
Ze willen van alles weten wat het is. En of het een paar centen waard is. Maar het was voor de toeristen gemaakt.
De fles Prosecco moet in de Bas tas blijven van de regisseur. Op naar de premiere dan maar!
We zitten op de Bok. Het giet maar we zitten uit de wind, geluk op de Bok met een noordwester.
Stadionbiertje in de hand, Hellmond hooligans links van ons, de kasteelheren rechts. Een DN’er achter ons, vanwege de knakendag eens op de Bok met zijn zonen.
Man in je nek man in je nek!
Wisselen die nummer vijf!
Let nou maar goed op, zo moet jij het morgen niet doen!
Kom op Sparta nog eentje, dan zijn de punten binnen!
Ik maak filmpjes van het spartalied, de Oeoeoeoeh’s, de fakkel op de Bok. En de mooiste, Floris die aan zijn vader naast mij iets komt vragen (de kinderen zitten vooraan). Verontwaardigd over een mevrouw, die zei en nu is het klaar he met het langslopen. Dan maakt Sparta juist een doelpunt achter zijn talking head.
Het aanzwellend gejoel, gejuich en het Spartalied (zullen wij laten horen es pee aa er tee aa) dat los barst, het staat er allemaal op!
Behalve dan dat ik sinds de eerste paar filmpjes de camera juist heb uitgezet als ik dacht dat ik hem aanzette (en andersom)..
Apparaten en applicaties
Een doordeweekse avond, ik geef een lezing bij de Haagse fotoclub over het fotografenbestaan.
Mijn doorleefde fascinaties voor oude camera’s laat ik er zien. Naar Parijs met alleen een Polaroidcamera, met de Instamatic met de kleine negatiefjes naar Polen, Pinhole camera in een koekblik (met wel drie brandpuntsafstanden!), het boxje nog gebruikt (rolfilm, de nummering verschijnt nog steeds voor het rode venstertje), mijn eerste camera, de Olympus Pen, halfkleinbeeld, lekker goedkoop 72 negatieven op 1 rolletje.
Na afloop van de lezing laat een lid mij zijn iPhone zien. Gedownloade apps zitten erop, waarmee hij die oude foto apparaten kan nabootsen. Hipstamatic, Polaroid, zelf ook de lens kiezen, en een analoge filmsoort. Ik zie dezelfde fascinatie met het technisch krakkemikkige beeld. Rode gloed, grove korrel, lichtafval in de hoeken, vergane kleuren. Het effect dat de techniek, optiek, chemie en tijd toevoegde aan je beeld. En dat allemaal met een telefoon!
Ik toon hem mijn Siemens S45 uit 2004, zonder camera. Ja ik ben van de échte retro, sloof ik uit.
De volgende dag overlijdt mijn Siemens. Heb nu een Nokia, met tegenzin, en mét camera, mijn eerste telefooncamera. Eh.. waar zijn die apps te downloaden?
En bij de Haagse fotoclub hebben ze onlangs de laatste zwart-wit vergroter opgeruimd.
(klik op de foto’s om te vergroten)
Olympus Pen EE halfkleinbeeld, Sylvie in Aegina 1984 (inclusief fixeervlekken)
Kodak Mini-Instamatic, Polen, 2003
Polaroid Image System, Parijs, 2004
Zelfgemaakte Pinhole, Treurwilg, Rotterdam, 2004
Sony Mini-DV Videostill, Marja 2005
Trouwen in oktober, 9 oktober, ik had 10-10-10 gekozen.
Maar wat een belachelijk mooi weer! (al zou je dat niet zeggen als je kijkt naar de jas en sjaal van de fietsende vrouw, maar de lopende vrouw erachter heeft blote armen).
M. (11) wil nooit op de foto. “Overal hangen camera’s. Op straat, op school, in huizen, op het plein, overal. Als jij iets doet wat niet mag, dan zien die camera’s dat.” Dat vertelt zijn moeder hem, om hem te weerhouden van dingen die niet mogen.
Bij mij zijn er overal camera’s. We spelen met de Powershot (foto’s máken wil hij wel), en hij ontdekt zelf dat je onzichtbaar kan worden op een foto. Het is zijn ontdekking dat fotografie een techniek is, en haar producten een verandering van materie: inprentingen door licht.
Die techniek wordt bestuurd door de fotograaf. Feiten zijn er niet eerst (en dan de fotograaf), feiten zijn er het laatst, als resultaat van de fotograaf. (Dirk Lauwaert, Belichte mensen, 1990)
Zo wil hij wel op de foto. Dus hier negen keer M. en ik.
.. vergeet het, het is een illusie.
Wel veel voorpret foto’s gemaakt.
De opbouw van het feest loopt over in het feest zelf. De eerste gasten zijn al binnen en het tl licht nog aan. Cruciale onderdelen van de feestjurk liggen per ongeluk nog elders.
Gast Ron gaat ‘ook’ fotograferen en ik leg tussendoor nog uit hoe de Nikon D70 werkt (hoe ging het ook alweer).
Dan te druk met de gasten. Met het inschenken van de eigen drank. Het rode bekertje strategisch neerzetten op een soloplek, maar in een afgewend ogenblik is het een groepje rode bekertjes geworden. Toch maar een nieuw bekertje halen. Zelfs nieuwe volle bekertjes kwijtraken zo. Hoort heel erg bij een bonte avond.
Als de eerste gasten alweer gaan vertrekken is er tijd om zelf te dansen. De dj draait lekkere obscure soul en funk. Mijn maxi dress zwiert, de camera is vergeten. Wat heeft Ron ervan gemaakt? Sluitertijd op 1/30, flits op rear. Een afterparty op zichzelf om de onbekende foto’s te bekijken.
Het voordeel van de verdwenen prosecco is een voorspoedige morning after. Het clubhuis moest om 12 uur weer schoner zijn dan het was. Genoeg helderheid voor eerst nog wat stillevens.
Die laatste gasten op de dansvloer, die vriend van vroeger die ook kwam, de fantastische band, de dansende Luca en Marieke van 9, de boottochtjes naar de overkant, de drie jarige bontgenoten op rij. Ik was erbij maar de fotograaf in mij niet. Het bewijs ontbreekt, het blijft voor altijd een schijnbare werkelijkheid.
Vervolg van Cinepeter is een uitzending op een Rotterdamse tv-zender van een aantal van de vertoonde korte films. Zo ook mijn ‘De Coca-cola koet’ filmpje. Rob van Pelt komt bij mij een introductiefilmpje maken. De stop motion opening is leuk, buiten op zoek naar de koet is leuk, het wie ben ik gedeelte lastig. Monteer en creëer Rob!
Uitzenddatum volgt.
H.Gr
verse korte
films
+ dj dr. Bird
staat er op een bord.
Maar ik lees verse koffie. Waar dan? Krakende muziekjes en een SRV* wagen met bioscoopstoelen erin. In het rode pluche kijkt jong en oud naar filmpjes die overal over gaan maar nooit te lang.
Kom ook om een blokje film in de SRV, vandaag nog op camping Rotterdam!
De jonge acteur Kemal heeft zijn eerste handtekening uitgedeeld
Dj Dr. Bird en organisatoren van Cinepeter Rob van Pelt en Laura van der Zande (klik op foto voor vergroting)
Q&A met filmmakers Joeri en Maaike
Je kan er ook dansen
* srv?
